Зүгээр л хийгээд эхэл,

Бидэнд яг гоё, галзуу гэмээр санаа төрөх үеийн тэр их эрчим, хүчтэй сэтгэл хөдлөлийг бид ашиглаж, өөрийгөө дорд үзэж, тэдгээрийг үгүйсгэхээсээ өмнө амжиж үйлдэл хийх л хэрэгтэй.

Өөртөө л сануулж сууна. Өрөөлд нэг их зааварчлах гэсэнгүй. Өнөөдрийн байгаа би өнгөрсөн хугацаанд ингэж л бодсоор ирсэн учраас өөрийнхөө галзуу, дэврүүн, гэгээлэг бодлуудаа гартаа барьж үзэх гэж хичээсээр. Дийлэнхидээ бодол дундаа хөвж явдаг би өрөөлд хэрэгтэй бөгөөд өөрийнхөө сэтгэлийг дүүргэх тэр л шинэ санаануудыг биежүүлэх гэж шамдсаар.

Бидэнд яг гоё, галзуу гэмээр санаа төрөх үеийн тэр их эрчим, хүчтэй сэтгэл хөдлөлийг бид ашиглаж, өөрийгөө дорд үзэж, тэдгээрийг үгүйсгэхээсээ өмнө амжиж үйлдэл хийх л хэрэгтэй. Ер миний хувьд эхэл! үйлд! гээд өөртөө сануулаад байгаа нь би нэг л эхлэсэн бол эцсийг нь яаж ийж байгаад үзчихдэг шазруун зантай хүн учраас тэр юм. Харин эхлэх хүртэл их юм болно шүү дээ, сэтгэл дотор. Өөрийнхөө доторхи өөнтөгч, шүүмжлэгч, хямсгар нэгний шүүлтийг давна гэдэг хэн бүхний хувьд амаргүй даваа байдаг байх. Тэгээд ч өөрөө өөртөө өөрийгөө батлах гэж, ухаантай, зоригтой, чадвартай гэдгээ итгүүлэх гэж хичээсээр энэ амьдрал эцэслэдэг шиг. Тэрнээс өмнөх шатыг нь харин давчихсан юм болов уу гэж найднам. Тэр нь бусдад өөрийгөө, өөрийнхөө үнэ цэнийг батлах гэж оролдох хамгийн ядруухан итгэл үнэмшил. Хүмүүс намайг буруугаар ойлгочихвий гэдгээс сүнсээ зайлтал айж, боломж л олдвол өөрийгөө хэт их тайлбарлах гэж хичээх хамгийн өрөвдөм мэдрэмжүүдийг мэдрээд өнгөрүүлжээ, эвий минь.

Оюун ухаант хүн байхын сайхан нь бодох, эргэцүүлэх чадвар юм даа. Уншиж, мэдэж, ойлгох тусам ухаарал гэдэг дотроосоо явагдаад, өнөөх бачимхан дотоод ертөнц тэлж байгааг мэдрэх, хамгийн сонирхолтой судлагдахуун нь би өөрөө болон хувирах. Тэр л мөчүүдэд хэн нэгэн өөрт минь тун таагүй мэдрэмж төрүүлэх үйлдэл гаргасан ч, үг хэлсэн ч өөрийн минь оюун ухаант ухамсар түрэн орж ирээд, ухамсаргүйгээр үзүүлэх хариу үйлдлүүдээс, хожмын харамслуудаас урьтаж, өрөөлд бус өөртөө дүн шинжилгээ хийж, тэр хүний надад гаргаж буй үг, үйлдэл тэр хүнийг л хэн бэ гэдгийг илэрхийлэхээс бус үнэн хэрэгтээ намайг хэн бэ гэдэгтэй огтоос хамааралгүй гэдгийг ойлгуулаад, харин миний гаргах хариу үйлдэл миний хэн бэ гэдгийг, ямар төлөвшилтэй хүн бэ гэдгийг харуулна гэдгийг саруул ухаанд минь сайхан тайлбарлаж өгнө дөө. Тэгэхээр өрөөлд өгөх ач холбогдол тун бага болж, өөртөө зориулах цаг хугацаа илүү уртсаж, хэрэггүй танилуудын хүрээллээс холдож, хэн нь хэн бэ гэдгийг инээж суухдаа л энергиэс нь, үгнээс нь, үйлдлээс нь мэдчихээд эргэх энэ орчлонд энэ хүнтэй дахин таарах үйлийн үр үгүй байгаасай хэмээн дотроо залбираад, цүнхэн дэхь хонхоо жингэнүүлээд, амандаа тарни мантрагаа уншаад, сайхан бүхнийг тэр хүнд хүсээд л явчихдаг болж дээ.

Бодож байгаагаа, санаж байгаагаа зүгээр л хийгээд эхлүүлэх хэрэгтэй гэж өөртөө сануулж эхэлсэн бичвэр минь эргээд өөрийнхөө дотоод мэдрэмж рүү өнгийсөн эргэцүүлэл болон хувирчээ. Гэхдээ гадаад ертөнцөд хийж бүтээх арвин их үйлс, амжилт бүтээлээс илүүтэй дотоод ертөнцтэйгээ танилцах, тэнд хийх ажлуудыг хойш тавьж ер боломгүй санагдана. Бүр юу юунаас илүүтэй урьтал болгоосой гэж хүснэм. Тэгж гэмээнэ гадаад ертөнц дэхь үйл хэрэг өөрөө аяндаа цэгцрээд, аахилан уухилан амьдрах бус агшин хором бүрийг амталж, юуны төлөө тэмүүлж байгаагаа, юу нь бидэнд хэрэгтэй байгааг, юуг нь зүгээр л орхих ёстой байснаа, юуг харин зоригтойгоор эхлүүлж, тууштайгаар хичээх байснаа ялган салган харахад илүү дөхөмтэй болдог шиг.

Бичвэрийн төрлөө өөрчлөе гэж битүүхэндээ би санаархаж, боломжтой цаг мөч бүртээ бусдын бичвэрүүдийг уншиж, бусдад бяцхан зааж зөвлөж, мэдээллийн шинж чанартай , мэдлэгийн эх үүсвэртэй бичвэрүүд бичихсэн гэж өөрийнхөө бичвэрийн хэв маягийг чамлан, хэсэг хугацаанд хэсүүчилэв ээ. Гэтэл тоо баримтанд тулгуурласан, бусдад тоочны арга замуудыг зөвлөсөн (баян болох, ухаантай болох, дадал болох, хөөрхөн болох гэх мэт) бичвэрүүд хэт хийсвэр санагдаад болдоггүй. Уг нь хэд хэдэн бичвэрүүд, судалгааны ажлууд зэргийг уншаад яг гоё ухаантай нэгэн шиг иш татаж байгаад л янзын ухаалаг бичвэр бичвэл ч асуудалгүй л дээ. Тэгээд яг бичээд суух гэхээр арга эв нь олддоггүй. Хаанаас, юунаас эхлэх, юунд ач холбогдол өгч, юуг “уншигчдадаа” өгөх гэж байгаагаа бодох гэхээр л болдоогүй. Санаанд юу ч ож ирэхгүй, санаашраад л хоосон дэлгэцээ ширтээд хэсэг суух төдийд л өнөөх өөнтөгч “би” завшааныг ашиглах гэгчээр цухалзаж гарч ирээд, “Эмма чи ер нь бичих хэрэггүй дээ. Бичиж чадахгүй байгаагаа харж байгаа биз дээ. Бичлээ гээд хэн унших юм. Боль боль” гэх. Ёстой болих шиг амархан юм алга. Нээрэн ямар миний бичвэрийг хэн ч унших юм, хэнд ч хэрэггүй гэж бодогдох хором мөчүүдийг давж гарах итгэл үнэмшил нь өөрөө итгэж үнэмшдэггүй мэдлэг мэдээллийг бус өөрөө итгэж үнэмшдэг, өөрөө тэдгээрийнхээ биелэл болоод явж буй бодит мэдрэмжүүд, үзэл санаануудаа л илэрхийлэх, бичвэрээр дамжуулан цэгцлэх, болбол бусадтай хуваалцах тэр чин хүсэл л байжээ.

Өөрөөр хэлбэл би гадаад ертөнцөд үйл явдал тун бага, харин дотоод ертөнцдөө тун их үйл явдалтай өрнүүн амьдардаг учраас гадаад ертөнц дээрхи мэдээ мэдээлэл, мэдлэгийг тэдгээрт анхаарлаа хандуулдаг хүмүүс шиг тийнхүү итгэл үнэмшилтэйгээр бусадтай хуваалцаж чадахгүй гэдэг нь тодорхой. Харин дотоод ертөнцдөө өрнөж буй үйл явдлуудаасаа буюу ухаарал сэхээрлээсээ хуваалцаж, бичих нь миний бичвэрийн туйлын зорилго байжээ гэдгийг ийнхүү ойлгон суугаа би сүүлийн хэдэн сар цагаан дэлгэцээ цоо ширтээд л, тэгснээ санаа алдаад хоосон дэлгэцээ унтраагаад, өнөөх эсрэг зүгийн эрлээ үргэлжлүүлэх ёстой гэж өөртөө итгүүлээд явж байлаа.

Бичээгүй өдрүүддээ унших хэрэгтэй.

Уншаагүй өдрүүддээ сонсох хэрэгтэй.

Сонсоогүй өдрүүддээ бичих хэрэгтэй.

Бичмээргүй санагдсан өдрүүд...

Уншмааргүй санагдсан өдрүүд...

Сонсмооргүй санагдсан өдрүүд...

Харин зарим зарим өдрүүдэд оршмооргүй санагдана, зарим зарим өдрүүдэд зүгээр л оршиж байгаа минь хангалттай санагдана.

Одоо зүгээр л бичээд эхэл, Эмма

Тэгээд бичээд л бай!

Шазруун гэж эс хэллүү...